شهدای بمباران ۲۷ دی دانشگاه تبریز/4

تبریز- ۲۷دی‌ماه، سالگرد شهادت ۲۲ نفر از دانشگاهیان در کارگاه فنی دانشگاه تبریز بر اثر بمباران رژیم بعثی است. دانشجویانی که در راه دفاع از میهن اسلامی خود تا پای جان ایستادند و از تخصص‌های فنی و علمی خود استفاده کردند تا نیاز جبهه را برطرف سازند.
کد خبر: ۹۵۷۰۵۶۱
|
۲۵ دی ۱۴۰۲ - ۰۰:۰۰

به گزارش خبرگزاری بسیج از آذربایجان شرقی، شهید هاشم اخترشمار، شهید عباس ارشدی پور، شهید بیاض‌علی اسدی فرد، شهید یعقوب اسماعیل زاده جیقه، شهید سعید امیرخانی، شهید مهدی امیرکاظمی، شهید سیدمحسن امین جواهری، شهید مرتضی جابری، شهید عادل جعفری نویمی پور، شهید ایرج (سجاد) خلوتی، شهید حسین رضاپور، شهید علیرضا رضوانجو، شهید مرتضی زمانپور نیاوران، شهید حسین شیرین سرند، شهید شیرزاد شریفی، شهید صدیار صفری، شهید علی فصیح کجابادی، شهید رحمان قفل‌گری، شهید علیرضا کریمی وفایی پور، شهید محسن محمدی غریبانی، شهید فؤالدین محمودی نیا دهشتران و شهید حمیدرضا ملکوتی خواه اسامی دانشجویان و دانشگاهیان دانشگاه تبریز است که در ۲۷ دی سال ۶۵ به درجه رفیع شهادت نائل آمدند.

مدیریت کارگاه فنی دانشگاه تبریز در آن زمان بر عهده جهاددانشگاهی آذربایجان شرقی بود.

در ادامه، چکیده‌ای از زندگینامه و وصیتنامه چند تن از دانشجویان شهید دانشگاه تبریز را می‌خوانیم؛

شهید سجاد خلوتی

با شهدای بمباران ۲۷ دی دانشگاه تبریز (۶)

شهید سجاد خلوتی در سال ۱۳۳۷ در شهرستان میاندوآب به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی را در زادگاه خود با موفقیت به پایان رساند و در سال تحصیلی ۱۳۵۶ از سهمیه ارتش در رشته پزشکی پذیرفته شد و چون علاقه‌ای به استخدام در ارتش شاهنشاهی نداشت، در دانشگاه ثبت نام نکرد.

او، در سال ۱۳۵۸ دوباره در آزمون سراسری شرکت کرد و از رشته خاکشناسی دانشگاه تبریز پذیرفته شد.

شهید خلوتی از کودکی علاقه خاصی به ائمه اطهار(ع) داشت و به همین دلیل بعد از پیروزی انقلاب اسم خود را به سجاد تغییر داده بود. او در مجالس دعا و عزاداری شرکت می‌کرد. دارای اخلاق نیک و پسندیده‌ای بود و محبوبیت خاصی در بین دوستان و همکاران داشت.

از ابتدا به ندای امام راحل لبیک گفت و با شرکت در راهپیمایی ‌ها و تظاهرات مردمی با انقلاب اسلامی ایران همراهی کرد. بعد از پیروزی انقلاب، در همه صحنه‌ها حضور چشمگیری داشت و در غائله کردستان جزو نیروهایی بود که توطئه دشمنان را خنثی کرد. او برای ریشه‌کن کردن جهل و بی سوادی، مدتی با نهضت سوادآموزی میاندوآب همکاری کرد.

در دانشگاه عضو انجمن اسلامی دانشجویان بود و با بازگشایی دانشگاه‌ها بعد از انقلاب فرهنگی، در بخش فرهنگی جهاد دانشگاهی مشغول به کار شد که بعدها معاونت تشکیلات آن نهاد به عهده وی گذاشته شد.

زمانی که واحد خودکفایی سپاه پاسداران با همکاری جهاد دانشگاهی خط تولید مهمات را در کارگاه دانشکده فنی دانشگاه تبریز راه اندازی کرد، به همراه دیگر دانشجویان ایثارگر تا نیمه‌های شب در کارگاه برای تجهیز لشکر اسلام مهمات تولید می‌کرد.

شهید خلوتی در سال ۲۷ دی سال ۶۵ بر اثر بمباران کارگاه توسط هواپیماهای دشمن بعثی به همراه دیگر دانشجویان به مقام رفیع شهادت نائل آمد.

شهید یعقوب اسماعیل زاده

با شهدای بمباران ۲۷ دی دانشگاه تبریز (۶)

شهید یعقوب اسماعیل زاده به سال ۱۳۴۴ ه.ش هم زمان با عید سعید غدیر خم در شهرستان تبریز دیده به جهان گشود. دوران تحصیل را با موفقیت در زادگاه خود به پایان رساند.

انقلاب اسلامی مردم ایران در دوران جوانی او شروع شد؛ وی با اینکه نوجوانی چهارده ساله بود در اغلب راهپیمایی‌ها و تظاهرات مردمی شرکت می‌کرد.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، سعی کرد با خوب درس خواندن به وظیفه ی دینی و ملی خود عمل کند. با توجه به علاقه‌ای که به صنعت و مکانیک داشت بعد از اتمام دوره ی راهنمایی در دبیرستان صنعتی وحدت ثبت نام کرد. در دوران دبیرستان به موفقیت‌هایی دست یافت و ابزاری ساخت که مورد تحسین دبیرانش قرار گرفت.

او، در آزمون سراسری سال ۱۳۶۳ دانشگاه‌ها شرکت کرده و از رشته «ابزار سازی» دانشگاه تبریز پذیرفته شد.

تحصیل و علاقه به مطالعه او را از فعالیت‌های اجتماعی دور نکرده بود؛ هم در دبیرستان و هم در دانشگاه با نهادهای انقلابی از جمله بسیج همکاری می‌کرد. در سال ۱۳۶۵ که سپاه پاسداران با همکاری جهاد دانشگاهی و دانشکده فنی، در وقت خالی کارگاه برای تقویت جبهه‌ها اقدام به ساخت ادوات جنگی کرد، وی جزء دانشجویانی بود که به این ندا لبیک گفت.

شهید اسماعیل زاده ماه‌ها بدون اینکه خانواده و آشنایان مطلع باشند، روزها درس می‌خواند و شب‌ها در کارگاه برای رزمندگان اسلام مهمات تولید می‌کرد و درنهایت در ۲۷ دی سال ۶۵ همراه دیگر دانشجویان دانشکده فنی دانشگاه تبریز، شهید شد.

شهید اسماعیل زاده از کودکی با تربیت دینی بزرگ شده بود. از خردسالی همراه پدر و مادرش نماز می‌خواند. خود را نسبت به انقلاب اسلامی و شهدا مدیون می‌دانست. همیشه آرزوی شهادت داشت. مجروحان جنگی را شهدای زنده می‌دانست و اغلب به عیادت آنها می‌رفت. از نظر اخلاقی اسوه و الگویی برای آشنایان و دوستانش بود.

ارسال نظرات
آخرین اخبار